Guximi për të shpresuar Nga Barack Obama

Guximi për të shpresuar Nga Barack Obama

“Kjo është gjenia e vërtetë e Amerikës, besimi – besimi në ëndrrat e thjeshta dhe në mrekullitë e vogla … që mund të themi dhe shkruajmë atë që mendojmë, pa dëgjuar një trokitje të papritur në derë”

Fjala e mbajtur në Kongresin Kombëtar të Demokratëve

Boston, MA, 27 Korrik 2004

Faleminderit shumë. Faleminderit, Dick Durbin. Na bëre të ndiehemi krenarë.

Në emër të shtetit të madh të Ilinoisit, udhëkryq kombesh, Toka e Linkolnit, më lejoni të shpreh mirënjohjen time të thellë për privilegjin e fjalimit në këtë Kongres.

Sonte është një nder i veçantë për mua, sepse le ta pranojmë, prania ime në këtë skenë është shumë e pangjashme. Im atë ishte student i huaj në ShBA, pasi ishte lindur dhe rritur në një fshat të vogël në Kenia, duke ruajtur dhitë dhe mësuar në një shkollë – kasolle me çati teneqeje. I ati, – gjyshi im –, ishte guzhinier, shërbëtor shtëpie për britanikët.

Por gjyshi im kishte ëndrra të mëdha për të birin! Përmes punës së vështirë dhe kursimit, im atë arriti të fitojë një bursë për të studiuar në një vend magjik, në Amerikë, që ndriçonte si fener lirie dhe plot mundësi për atë e shumë të tjerë të cilët kishin ardhur më parë.

Ndërkohë që studionte, im atë u njoh me nënën time. Ajo ishte lindur në një qytet në anën tjetër të botës, në Kansas. I ati punonte në një fushë nafte dhe ferma njëkohësisht pothuaj gjatë gjithë kohës së Depresionit. Ditën pas Pearl Harbor im gjysh u regjistrua në ushtri. U bashkua me ushtrinë e Patton e marshoi nëpër Europë. Kurse në shtëpi, gjyshja ime rriti një bebe dhe shkoi të punonte në një linjë për mbledhjen e bombave. Pas luftës, ata studiuan në G.I. Bill, blenë një shtëpi në F.H.A. dhe më vonë u zhvendosën në perëndim për në Hawai, në kërkim të mundësive. Edhe ata kishin ëndrra të mëdha për vajzën e tyre. Një ëndërr e përbashkët e lindur në dy kontinente.

Prindërit e mi kishin jo vetëm një dashuri të pamundur, ata ndanin, gjithashtu, të njëjtin besim në mundësitë e këtij kombi. Ata më dhanë një emër afrikan duke më quajtur Barak, ose ”i bekuar”, duke besuar se në një Amerikë tolerante, emri nuk mund të ishte barrierë për sukses. Ata imagjinuan – më imagjinuan mua që shkoja në shkollat më të mira të vendit, edhe pse nuk ishin të pasur, pasi në një Amerikë bujare nuk ka nevojë të jesh i pasur për të arritur potencialin tënd.

Tani të dy kanë vdekur. Por unë e di se edhe tani, në këtë natë, ata shikojnë poshtë, këtu te unë, me krenari të madhe. Ata qëndrojnë aty – unë jam këtu sot, mirënjohës për diversitetin e trashëgimisë time, i kujdesshëm që ëndrra e prindërve të mi të jetojë tek dy vajzat e mia të çmuara. Qëndroj këtu duke e ditur që historia ime është pjesë e historisë së madhe të Amerikës, plot me mirënjohje ndaj gjithë atyre që erdhën para meje. Historia ime nuk është as e mundshme në asnjë vend tjetër në tokë.

Sot, ne mblidhemi për të afirmuar madhështinë e Kombit tonë – jo për shkak të gjatësisë së qiellgërvishtëseve tona, fuqisë së ushtrisë sonë, ose masës së ekonomisë. Krenaria jonë bazohet në një premisë shumë të thjeshtë, e përmbledhur në një deklaratë të bërë mbi dyqind vjet më parë: “Ne i mbajmë këto të vërteta për të qenë të qartë vetë, se të gjithë njerëzit janë të krijuar të barabartë, se janë pajisur nga Krijuesi i tyre me disa të drejta të patjetërsueshme, si jeta, liria dhe e kërkimi i lumturisë.”

Kjo është gjenia e vërtetë e Amerikës, besimi – besimi në ëndrrat e thjeshta dhe në mrekullitë e vogla; që ne mund t’i përçojmë tek fëmijët tanë natën dhe të dimë se ata janë të ushqyer, të veshur dhe të sigurt nga e keqja; që mund të themi dhe shkruajmë atë që mendojmë, pa dëgjuar një trokitje të papritur në derë; që mund të kemi një ide dhe të fillojmë një biznes tonin pa paguar rryshfet; që mund të marrim pjesë në një proces politik pa frikë nga ndëshkimi dhe se secila nga votat tona do të llogaritet e merret në konsideratë.

Këtë vit, në këto zgjedhje, jemi thirrur të riafirmojmë vlerat dhe angazhimet tona, për t’i mbajtur ato edhe në kushtet e një realiteti të ashpër, për të lidhur ato që trashëguam nga stërgjyshërit tanë me premtimin që u kemi bërë brezave që do të vinë.

Amerikanëve të rinj, demokratë, republikanë ose të pavarur, u them sot: ne kemi më shumë punë për të bërë – më shumë për të bërë për punëtorët që takova në Galesburg, Illinois, të cilët po humbin punën në uzinën Maytag sepse po zhvendoset në Meksikë dhe tani u duhet të konkurrojnë me fëmijët e tyre për punë që paguhen vetëm 7 dollarë/ora; më shumë për të bërë për babain, i cili kishte humbur punën dhe gëlltiste lotët, duke menduar se si do t’i paguante 4500 dollarë në muaj për ilaçet e të birit pa sigurime shoqërore; më shumë për të bërë për vajzën në East St. Louis dhe mijëra të tjerë si ajo, që kanë notat e mira, dhuntinë për shkollë, dëshirën për shkollë, por nuk kanë lekët për të shkuar në kolegj.

Tani mos më keqkuptoni. Njerëzit që kam takuar, – në qytete të vogla dhe të mëdha, në darka dhe parkingje zyrash –, nuk presin që qeveria të zgjidhë të gjitha problemet e tyre. Ata e dinë që duhet të punojnë shumë për të vazhduar përpara dhe duan ta bëjnë këtë. Shkoni në kontetë përrreth Chicagos dhe njerëzit do të thonë se nuk duan që paratë e taksave të tyre të harxhohen nga agjenci të ndryshme bamirësie, ose nga Pentagoni. Shkoni, – shkoni në lagjen time të qytetit -, dhe njerëzit do ju thonë se vetëm qeveria nuk mund t’i mësojë fëmijët. Ata e dinë se edhe prindërit duhet t’i mësojnë dhe çfarë t’u mësojnë; që fëmijët nuk mund të mësojnë më shumë nëse ne vetë nuk i rrisim pritshmëritë ndaj tyre, t’u fikim televizorin dhe të çrrënjosin paragjykimin sipas të cilit “një i ri i zi me libër, duket si i bardhë”. Ata i dinë këto gjëra.

Njerëzit nuk presin, – njerëzit nuk presin që qeveria të zgjidhë të gjitha problemet e tyre. Por ata e ndjejnë, thellë brenda vetes, se thjesht me një ndryshim të vogël tek prioritetet, ne mund të sigurojmë që çdo fëmijë në Amerikë të ketë një jetë të përshtatshme dhe që dyert e mundësive të mbeten të hapura për të gjithë.

Ata e dinë që ne mund të bëjmë më mirë. Ata e duan atë zgjedhje.

Në këto zgjedhje elektorale, ne e ofrojmë atë zgjedhje. Partia jonë ka zgjedhur një burrë për të na udhëhequr, i cili mishëron më të mirën që ky vend mund të ofrojë. Dhe ky burrë është John Kerry.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published.