GRUEJA SHQYPTARE (Amë e bi) Nga Vinçenc Prenushi

 Imzot Vinçenc Prennushi (Shkodër, 04. 09. 1885 – Durrës, 19. 03. 1949)

GRUEJA SHQYPTARE (Amë e bi)

  • Ka ra rrezja nder bajama!

T’ bin e vet kshtu e pvetë e ama:

– Ç’ke, moj bi, qi kjan e fshan?

Kjan e fshan, e vetllat vran? –

  •  Kjava shum, mori lum nana,

Tuj qindisë e m’ra gjylpana;

M’ra gjylpana nën balkue,

E jam ulë tash me e kërkue. –

  • Po çka kje qi lodt t’i xori?

Ku kje dhima, a ku kje zori?

A por, drue, mos m’je harlisë,

Qysh se kjan – o tuj qindisë.

Pasha nanën nuk mund t’ bari,

Qi të më ndezet bija zhari!

Do t’ a dijë e zeza nanë,

Pse ti vetllat shpesh m’i vranë;

Pse ç’kah mot, moj, buza s’ t’ qeshet

E n’ argtime zemra s’ t’ ndeshet.

  • Nuk a’ gja, moj nanë s’ a’ gja;

Por po t’ tham, se as kot s’ jam vra:

Diçka vlon n’ kët çerdhe zanash;

Vlon dashtni, si n’bija nanash!

Nanë, dashtnija m’ ka molisë,

Prandej kjaj – o tuj qindisë! –

  • T’u thafët goja, bi, ç’po thue?

A kaq shpejt ti m’ je tërbue?

Po shikjo, moj bi kërcuna,

Se, po bana ‘i herë e t’ xuna,

Bana e t’ pava tuj m’ dalë n’ derë,

Nuk m’ ke pshtim, jo metsha e mjerë! –

  • Jam shqyptare e bi shqyptari,

E ato fjalë, nanë, s’ mund i bari:

S’ ke me m’ pa, jo, tuj dalë n’ derë,

Si kujton, pse m’ ke për nderë;

As, moj nanë, nuk jam harlisë

Veç pse kjaj – o tuj qindisë,

E shka n’ zemer m’ ka pengue,

Asht gja e dejë, o nanë, për mue. –

  • Fillon nana tash me u vra:

Diçka nakel së mjerës i asht ba;

Don me çilë të ngriten gojë;

Por dro e mjera mos t’ gabojë:

  • Fol, moj bi, mos m’ len ndër grepa,

Mos më mshef gja, moj, se do djepa

I kam luejtë der tash e m’ ke

Dhelpën t’ vjetër: Ty sot be

T’ paça lshue, tash me m’ diftue,

Se pse zemra peshë t’asht çue. –

  • Nanë, dashtnija m’ ka molisë,

Prandej kjaj – o tuj qindisë. –

Bindej nana, gja s’kuptote,

Por, të mirën kah i a dote

Muer me t’ amël e i tha e mjera:

  •     Mori bi, moj si prendvera,

Pash njat diell e pash njat hanë,

Pash njat Zot, qi kthiell e vranë,

M’ difto sot, ç’sokol ke xanë? –

  • Çfarë sokolit thue, moj nanë?

T’ thaçë, moj, t’thaçë se s’m’a ban ndera,

S’m’a ban shpija, as s’m’a ban dera

Me luejtë mendsh, moj nanë, mas kuej:

S’ i kam dhanë, jo, fjalë kurrkuej.

E po t’ tham: Se n’ t’ endun t’ motit,

Po t’ tham, po, me besë të Zotit,

Ty due fjalët me t’ i ndigiue,

As s’ kam mend me t’ u largue.

Zemren dysh un s’ mund e daj:

M’ len t’ qindisi, m’ len të kjaj! –

U ngri nana, lodt i pshtuen;

Para s’ bis fort syt i u xuen.

Kaluen dit e kaluen net,

Vajza ma me gojë s’ po flet:

Me gojë s’ flet edhe na a’ smue,

Rat e mjera á tuj lingue:

Lingon keq n’at shtrojë deket

E shpesh paket edhe meket.

Ftyra e sajë porsi flok bore;

Mndash, gjylpanë s’i hjekë prej dore;

Or punon e tuj punue,

Shef pëlhuren se á marue:

I lshon syt mi të më mall

Edhe e puthë e e ven në ball.

  • Nana vajzen tuj dihatë

Shpesh e ndien e: – Mori e ngratë,

A njimend s’don me m’ diftue,

Se pse zemra peshë t’ asht çue? –

  • Nanë, dashtnija m’ ka molisë;

Kjava mjaft-o tuj qindisë!

Kjava mjaft… – Ma desht t’ligjrojë,

Por iu kput ksajë fjala n’ gojë.

Si fjalë tjera nuk mund të xori,

Mndash, gjylpanë prap n’ dorë i mori;

Por dy duerët, porsi florini,

Mi pelhurë deka i a ngrini.

  • Kuku nana kjan me lot,

Se ç’me gjet mue t’meren sot!

Se ç’e gjet të zezen nanë

Nen ket diell e nen ket hanë! –

  • Merr pelhuren, qi pat enë

Bija e sajë; kishte pasë kenë

Kuq e zi e m’ te qindisë

Gjet dashtnin qi e kisht’ molisë.

N’ krye t’ flamurit kisht’ punue,

Për rreth shqypje, m’ dorë prarue,

Fjalët e hershme, fjalët e të Parve:

Se Shqypnia asht e Shqyptarve;

E ndër skaje fjalët “liri”.

Merr nanë-shkreta e pshtiell at bi,

Qi, pa njofët tjeter dashtni,

Ishte shkri veç për Shqypni.

  • Eni bija, zana malit,

Ju qi kjani n’ dekë t’ njij djalit,

E, permysë mi ket bujare,

N’ te nderoni bin shqyptare;

E tuj puthë e mall e vajë

Njat flamur, qi dora e sajë

Diejti aq bukur me qindisë,

Pse dashtnija e kisht’ molisë;

Lidhniu tok: Përherë dashtnija

Për vend t’ uej t’ u jet stolija;

Pe, po kje qi, si kjo bi,

Rriten vashat në Shqypni,

N’ vend do të shkojë-o fjala e t’ Parve

Se Shqypnia asht e Shqyptarve.

Lidhniu tok, si bajshin motit

Ato bijat e Kastriotit,

E broh’ritni n’ gzim e n’ vajë:

Rrnoftë Shqypnija e flam’ri i sajë.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published.