Dreri Nga zoti Lef Nosi

Dreri (Rrëfenjë sipas një gruaje të moçme)  Nga zoti Lef Nosi 

Shkëputur nga libri: Këndime englisht-shqip or Albanian-english reader. Nga Margaret M. Hasluck

Përshtatur përralla me gjuhën e sotme, Valbona Nathanaili

Na ishte kush na ishte. Na ishte një herë një i pasur. Ky i pasuri na kishte një vajzë dhe një djalë. Vajza ishte aq e bukur, sa biri i mbretit, kur e pa, ra menjëherë në dashuri me të. Por i ati nuk donte t’ia jepte vajzën, me gjithë këmbënguljen e tij. Një ditë prej ditësh, e vendosi: mori gruan, vajzën e djalin dhe ikën në një vend tjetër. Mbas disa kohësh, gruaja dhe burri vdiqën. Fëmijët, motër e vëlla, mbetën vetëm dhe shumë shpejt u varfëruan.

Biri i mbretit nuk e kishte harruar vajzën e bukur. Vazhdonte ta kërkonte në të gjitha vendet. Por edhe i vëllai, njëlloj si babai, nuk donte që motra e tij të martohej me birin e mbretit. Një ditë prej ditësh, vëllai i thotë motrës: motër, unë do të bëhem dre. Ti do të jetosh lart, te ky plepi. Unë do të vi çdo ditë, në drekë dhe në darkë, e do të sjell ushqim. Ti do të zbresësh nga plepi dhe do të hamë bashkë.

Te rrënjët e plepit ishte një burim i ftohtë. Një ditë, ndërsa kthehej nga gjuetia, biri i mbretit u ul të shplodhej e të pinte pak ujë të ftohtë. Kali, kur pa në ujin e burimit, shkëlqimin e bukurisë së vajzës, hingëlliu fort. Kur pa edhe djali i mbretit në ujë, njohu vajzën, ngriti kokën dhe ju lut që të zbriste.

Por vajza nuk zbriti. Jo, – i tha, – kam frikë. Isuf-dreri më ka thënë që po zbrita më ha njëri. I biri i mbretit i’u lut e i’u lut, por vajza nuk zbriti. I mërzitur, kthehet në pronat e tij dhe filloi të mendonte se çfarë mund të bënte. E vendosi! Të nesërmen dërgon njerëzit e tij të sharrojnë pemën. Ata sharronin pak, por sa vinte dreri, largoheshin nga frika. Dreri e lëpinte pemën në plagën që kishte lënë sharra dhe pema bëhej edhe më e fortë, edhe më e lartë. Kështu, çdo ditë, derisa njerëzit e mbretit nuk erdhën më. I mërzitur edhe më shumë, i biri i mbretit nuk dinte çfarë të bënte më. Një grua e moçme, kur e pa ashtu të mërzitur, i’u afrua dhe i tha: “Vajzën e zbres unë nga pema, por dua një çiflik si shpërblim”. Biri i mbretit pranoi.

Gruaja e moçme mori një tepsi, ca miell e hi, pak dru zjarri dhe u nis për tek vendi ku ishte vajza. Poshtë pemës, pranë burimit, ndezi zjarrin dhe filloi të gatuante bukën, por në vend të miellit, në tepsi hidhte hi.

E sheh vajza nga lart dhe i thërret: “Nëne, jo ashtu, jo, se në vend të miellit po merr hi”. E dëgjon gruaja e moçme dhe i thotë: “Ah, moj bijë, e mjera unë që nuk shoh mirë nga sytë. Zbrit poshtë dhe më ndihmo se dua të bëj bukë dhe t’ia çoj birit tim në arë”. Por vajza i përgjigjet: “Nuk zbres dot, se më sheh biri i mbretit dhe më merr për grua”.

Të nesërmen gruaja e moçme kthehet përsëri dhe vepron po njëlloj, por vajza nuk zbret. Të pasnesërmen, gruaja e moçme shkon përsëri poshtë pemës, po me vete kishte një dash dhe një thikë. Birit të mbretit i thotë të qëndrojë prapa pemës – vajza nuk e shihte dot – ndërsa ajo fillon të therrë dashin. Vajza e sheh dhe i thërret: “Çfarë po bën, moj nëne? Kujdes se po e therr dashin nga kurrizi i thikës”. “Ah moj bijë, – i thotë prapë gruaja e moçme, unë e mjera nuk shoh nga sytë, zbrit poshtë dhe më ndihmo.” Këtë radhë, vajzës i mbushet mendja dhe zbret. Sapo zbret, i biri i mbretit i afrohet, e kap, e hipën në vithe të kalit dhe e çon në sarajet e veta.

Kur vjen Isuf-dreri me bukën në drekë, e gjen pemën bosh. E motra nuk ishte. I shkon pas erës dhe mbërrin deri në pronat e mbretit, aty ku ishte e motra.

Motër, jam këtu, hajde, – thërret Isuf-dreri.

Nuk mundem, – i’a kthen motra. – Më kanë mbyllur me çelës.

Po unë çfarë të bëj, – thotë Isuf-dreri dhe, pa marrë përgjigje, largohet.

Biri i mbretit vuri kurorë me vajzën, u martuan dhe u bënë burrë e grua.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published.